Van beginneling tot marathonloopster: het verhaal van Evy

Van beginneling ...

Lopen, da's een sport en hobby die mij van kinds af aan al gebeten heeft. Op de Herenthoutse atletiekpiste deed ik mijn eerste versnellingen en liep ik mijn eerste wedstrijdjes. Jammer genoeg liet ik tijdens mij puberjaren het lopen een beetje voor wat het was, al bleven mijn voeten en benen altijd wel kriebelen. Dus trok ik als twintiger weer mijn loopschoenen aan. Met ups en vooral veel downs, ik probeerde steeds terug op te bouwen maar er kwamen steeds andere prioriteiten op mijn weg, zodat ik nooit verder geraakte dan 10 km rond de kerktoren.

Totdat ik 3 jaar geleden, dankzij mijn schoonzusje Tiny Gys, dochter van Ludo, de Jogclub van Herentals ontdekte. Omdat het weer even geleden was dat ik nog gelopen had, deden we samen mee aan een "Start To Run" en toen werd de loopmicrobe terug wakker in mij !

Ik zag andere leden voorbij vliegen, die een forse versnelling aan het doen waren, en heel mijn jeugd kwam weer naar boven. Dit moest ik ook terug kunnen !

De gezelligheid en de samenhorigheid van de club deed mij elke week opnieuw uitkijken naar de volgende training. Ik bouwde rustig op en na een jaartje lopen, deed ik voor het eerst mee aan de 10 Miles van Antwerpen, op mijn gemakske, want snelheid zat er toen zeker nog niet in. Dat was ook niet van belang, zolang ik maar liep. Had toen ook nog serieus wat extra kilo's mee te sleuren, opgestapeld gedurende 15 jaar van veel snoepen en te weinig te sporten.


Evy in het midden 

Diezelfde dag liepen er een groepje mensen van onze Jogclub de marathon in Antwerpen. Ik deed mijn hoedje af voor deze mensen en dacht bij mezelf, niets voor mij, dit zou mijn lichaam nooit aankunnen. Wat keek ik op naar deze groep, ze motiveerde en inspireerde mij !

Om mijn grenzen te verleggen, begon ik te trainen voor een halve marathon. Ook mijn versnellingen gingen vlotter en vlotter en kon mij volledig uitleven op de piste. Na het uitlopen van een halve, kriebelde het toch om te beginnen trainen voor de volle 42 km. Ik overtuigde de trainers Eddy en Guy, en kreeg een aangepast trainingsschema waar ik met vol zelfvertrouwen aan begon. En plezant dat het was, net of ik enkel nog leefde om te lopen ! Wat had ik spijt dat ik mijn sport gedurende 20 jaar zomaar verloren liet gaan. Met een heel team van super gemotiveerde mensen die dit jaar niet gingen voor de grote dag maar die wel mee wilde trainen, werd mijn loopschema afgewerkt. En voor ik het wist, was mijn grote dag aangebroken. 28 april 2019, een dag om nooit meer te vergeten.


Alles ligt klaar voor de grote dag

... tot marathonloopster ...

Na het opeten van mijn vegetarische lasagne, ondertussen een ritueel geworden bij het lopen van lange afstanden, werd ik thuis opgepikt door Evi en Heidi, en kreeg privévervoer door de Loots sisters met een echte toerbus, ik werd afgezet vlakbij de start, zelfs tot binnen de dranghekken. Ik leek wel een prof, hoewel ik heel goed besefte dat mijn tocht doorheen Antwerpen wel een paar uur langer ging duren dan bij de echte vakmannen. Het was behoorlijk nat en koud, en bij het stappen naar de start had ik er plots geen zin meer in. Er zo naar uit gekeken en naartoe geleefd, om dan plots te beseffen, man man, waar ben ik toch aan begonnen !


Nervositeit voor de start verdween enkele kilometers verder.

Met dooie vingers en een slapende voet van de kou begon ik eraan. De eerste twee km had ik even nodig om erin te komen, maar na dat elke spiertje was opgewarmd kreeg ik er gelukkig weer zin in. Bij het uitlopen van de Waaslandtunnel stond Annelies mij al met de fiets op te wachten, zij was mijn persoonlijke bevoorraadster en fietste zoveel mogelijk naast mij, vroeg telkens of ik iets nodig had en vulde geregeld mijn drinkbus zodat ik voor niets moest stoppen. Best gemakkelijk hoor ! De eerste 20 km gingen vrij vlot. De talrijke supporters die waren meegekomen hadden zich opgesplitst in twee groepen zodat er om de 5 km altijd wel iemand stond om te roepen en te juichen. En zo had ik telkens iets om naar uit te kijken.


Jogclub stuurde een heuse delegatie supporters !

Maar plots op 24 km begon de verzuring in mijn benen op te spelen. Ik moest opletten hoe ik mijn passen zette of ik zou krampen krijgen. Van daar begon ik af te tellen tot de 30 km, want daar zou trainer Eddy mee op het parcours komen om mee te lopen. Ook al had Annelies mij al zo goed vergezeld, je kan niet geloven hoe blij ik was om de coach aan mijn zijde te hebben. Want die man met de hamer op 30 km was bij mij al veel eerder langs geweest. En ik wist dat hij me er door heen ging praten. En dat deed hij ook, hij leidde mij af door te praten over koetjes en kalfjes en probeerde toch nog wat extra voeding bij me naar binnen te krijgen want mijn maag begon stillekes aan ook te protesteren. De laatste 7 á 8 km waren een hel, maar er was maar één weg en die was vooruit, hoe traag dan ook. Elke stap die ik zette was er één. Op die moment moest ik me realiseren voor wie en voor wat ik dit allemaal deed. Die dingen hielpen ook om de laatste loodzware kilometers te overbruggen.

Bij de laatste 2 km kreeg ik er weer wat moed in. Het geluid van de drums van op de grote markt en het gejuich van de toeschouwers deden zoveel deugd. Nog één bochtje te gaan en dan recht naar de finish ! Ik had zo graag nog een beetje versneld maar dat ging helaas niet meer. Op mijn gemakske, al huilend over de rode loper, recht in de armen van de supporters en trainers. Wat een heerlijk gevoel, tranen van emotie, pijn maar vooral van geluk ! Ook al zat ik enkele minuten boven de tijd die ik in gedachten had. Zonder onze Jogclub zou ik dit zeker nooit kunnen.

... dankzij de Jogclub Herentals

Beginnende bij Suzy en Leen waar ik terug opbouwde tot 5 en 10 km. Dan was er trainer Ludo, die me leerde om te luisteren naar mijn eigen lichaam en die het versnellingsbeestje weer in me wakker maakte. Guy en Eddy die wekelijks klaar stonden met "het zweepke" om me uit mijn comfortzone te halen en mij zo goed te begeleiden. Het marathongroepje van 2017, mijn grote idolen, een zotte bende die elke training zo leuk maakten. Meestal leuke verhalen of zotte praat maar evengoed verhalen over de minder toffe dingen van het leven. Gewoon je verhaal eens kunnen doen tijdens het lopen, wetende dat er mensen naar je luisteren, doet soms wonderen.

Mijn man, die, ondanks zijn eigen pijn en miserie me toch bleef steunen om door te gaan. Mijn moeder, zij ving dikwijls de kinderen op tijdens de vele loopuren.

Alle supporters die meeleefden en me aanmoedigden daar ter plekke alsook van op afstand..

En verder al de mensen van de Jogclub, allemaal heel verschillend, allen met zijn eigen verhaal, maar allemaal één doel voor ogen, lopen !

Een dikke, dikke merci aan jullie allen !

 


Glunderen met Eddy, Guy en Annelies na aankomst

Jogclub Herentals: I can, you can, we can !

Groetjes, Evy Serneels

 


nog meer enthousiaste supporters: Hans, Evi en Heidi


een blijvende herinnering !