Jogclub in actie: Verslag van op de 10 Miles van Antwerpen 2018

Op zondag 23 april '18 zakten 7 clubleden af naar Antwerpen voor de 10Miles.

Sophie, Pieter, Tiny, Evy, Christel, Hans, Alexander (samen met zijn collega's) en ikzelf (Evi) vertrokken vol goede moed voor wat een bewogen en vooral snikhete dag zou worden. .

De dagen voordien waren we overstelpt met tips vanwege de aangekondigde hitte. Dus we verschenen allemaal voldoende gehydrateerd en voorzien van een laagje zonnecrème aan de start.

Maar het werd al héél erg snel, héél erg duidelijk dat je jezelf niet kunt voorbereiden op een wedstrijd in die omstandigheden.

Terwijl Tiny van bij aanvang besloot haar eigen tempo te lopen, spraken Pieter en Sophie van bij de start af om samen te blijven (love was in the air, ondanks de 27°). Hans en ik zijn 1 km samen gebleven om dan op zoek te gaan naar ons eigen tempo, dat bij mij beduidend een stuk lager lag. Christel en Evy gingen samen van start, maar in de aanloop bergop richting Kennedytunnel, lag het tempo van Evy iets te hoog voor Christel.

Het was op dat stuk richting Kennedytunnel (ongeveer 3km ver) dat ik tot mijn verbazing de eerste lopers zag terugwandelen richting start. De hitte sloeg daar dan ook van het asfalt en voor ik op zoek naar een momentje schaduw de tunnel indook, stonden mijn voeten bijna in brand.

Voor de lieve Chiromeisjes en -jongens aan de eerste drankbevoorrading (op 6km) moet het haast een angstaanjagend beeld geweest zijn: een tros oververhitte lopers die hun zorgvuldig opgezette tafeltjes aanvielen... Gelukkig was er voldoende water voorzien en ik had de raad van de organisatie opgevolgd om mijn eigen flesje aan elke bevoorrading opnieuw te laten vullen (tot 2 keer toe zelfs, één keer aan het eerste tafeltje van de drankenpost en één keer aan het laatste). En nog was dat amper voldoende om de hartslag naar een normaal niveau te brengen. Alle jogclubbers werden met het probleem van een te hoge hartslag geconfronteerd. Dankzij Eddy en zijn personeel hebben we allemaal rekening leren houden met die hartslag, waardoor dan ook elk van ons één of meerdere stukken is overgeschakeld naar een wandeltempo. 'Luister naar je lichaam' een door velen in de wind geslagen tip van de organisatie, viel bij ons niet in dovenmansoren.

Het tweede deel van de 10Miles verliep voor mij iets minder zwaar. Er waren iets meer schaduwplekjes in de binnenstad en ik had mijn tempo gevonden (traag, maar er was sprake van een tempo). Ondertussen werd het wel duidelijk dat er zeer veel lopers de uitdaging onderschat hadden. Nooit eerder leek een jogparcours zo erg op een slagveld. Elke 300m lag er wel ergens iemand aan de kant van de weg (vooral jonge deelnemers die nog geen Eddy in hun leven zijn tegen gekomen). Toen ik ongeveer 11km ver was, verspreidde de organisatie de boodschap dat de wedstrijd was stilgelegd. Iedereen werd aangemaand om over te schakelen naar een wandeltempo. Wat de meesten van ons niet eens zo heel erg vonden... Deze maatregel werd genomen omdat er op dat ogenblik geen enkele Rode Kruisvrijwilliger meer beschikbaar was om eventuele nieuwe slachtoffers verder te helpen. Niemand was nog geïnteresseerd in zijn tijd, na het af en aan rijden van ambulances op het parcours. Na een tijdje hervatten de meesten van ons wel opnieuw het looptempo. Om met ware doodsverachting de strijd aan te gaan met het laatste obstakel: de Waaslandtunnel (a.k.a. de konijnenpijp). Voor Sophie en Pieter werd het letterlijk de processie van Echternach, maar ze hebben de tunnel uiteindelijk overwonnen.

Dankzij de vele supervriendelijke vrijwilligers, de dame met de plantenspuit, de 2 mannen in hun voordeur met een tuinslang, de brandweer met een iets grotere slang, de onvermoeibaar spelende DJ's en groepjes en de duizenden supporters langs de kant van de weg (waaronder Ludo & Leen: dankuwel!), was het achteraf bekeken een mooie dag!

Niemand van ons was echt tevreden over zijn finishtijd. Maar ik stel vast dat we het daar minder en minder voor doen.

We lopen omdat we het graag doen en al verleg ik af en toe graag mijn grenzen, het blijft een hobby.

Al brengt 16 km op 1u53, (na 21 km op 2u04), me terug met de voetjes op de grond. Maar zolang we op die grond kunnen blijven lopen : it' s fine by me!

 

Evi

 

Tiny, Christel en Evy aan de start (foto : Ludo)

Annelies was er ook bij. Ze had de handen vol aan de Rode Kruis tafel.  (foto : Ludo)

Tiny, Christel en Evy aan de start